Siz bu satırları okurken, şafağın ilk ışıkları muhtemelen doğu gökyüzünü ateşli bir turuncuya boyuyor olacak. Elimde ağırlaşan bir tüy kalemle yazıyorum, mürekkep parşömeni kalbimdeki acıyı yansıtan melankolik bir maviye boyuyor.
Aceleyle ayrılışımı bağışlayın. Kararlılığımın sarsılmasından korktuğum için ağlamaklı vedalar için çok az zamanım vardı. Ama şunu bilin ki, kahkahalarınız ve nezaketiniz hayatımda bir fener, yaklaşan fırtınaya karşı sıcak bir ocak oldu. Siz benim ayımın güneş ışığısınız, sessizliğimin melodisisiniz.
Eğer sizin yanınızda pek kıymetsiz hislerim sizi kırdıysa beni affedin. Umarım bu kırgınlıklar gelecekte bizleri başka maceralara yol almaktan alı koymaz.
O zamana kadar, fısıldayan çamlar rüyalarınızda ninniler söylesin.

Gönül kaptan köprüsüne çık…
Çayır kokusu alan
bir tay gibi kokla açık denizleri…
Çevirmesin senin kafanı geri
geride kalanlara doğru giden
dümen suyunun köpüklü izleri…
-Şiirler 1- Nazım Hikmet RAN, 1930